Shot: 01 ผู้ชายที่คนรักหายไป
posted on 28 Nov 2009 09:25 by vip-winonblackjacksณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
.”วันนี้เป็นวันที่คุณสวยที่สุดเลยรู้ไหม..”ผมพูดพร้อมกับมองหญิงสาวที่เป็น*คนรัก*ของผมอย่างชื่นชม
เธอใส่ชุดที่ผมซื้อให้ ชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ผมตั้งใจเลือกซื้อให้เธอ...เพื่อให้เธอ *เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด*
“นี่..กังยู” *ซอนจิน*หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าของผมเอ่ยเรียกชื่อของผมขึ้น ผมมองหน้าเธออย่างตั้งใจ
ตอนนี้จิตใจของผมเริ่มสั่นไหว เพราะวันนี้ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องบอก..สิ่งที่ผมคิดมาตลอด
และมอบ”แหวน” ที่ผมอุตส่าห์เก็บเงินแทบตายเพื่อขอเธอ...
แต่งงาน.....
“เออ..ผม..” ผมพูดอย่างขัดเขิน..ทำไมมันพูดยากแบบนี้นะ
“เราเลิกกันเถอะ!” หญิงสาวที่ผมกำลังจะขอเธอแต่งงานบอกผมอย่างตัดขาดเยื่อใย
“ซอนจิน..ทำไม” ผมถามเธออย่างผิดหวัง..
“ฉัน..ไม่อยากคบกับคุณแล้ว” เธอพูดอย่างไม่สนใจความรู้สึกของผมว่าผมจะรู้สึกยังไง
ผมถึงกับฉุนขาดกับท่าทางที่เธอแสดงออกมา ผมจับแขนเธอเดินออกมาจากสวนสาธารณะเดินผ่านผู้คนมากมายโดยไม่สนใจสายตาที่ผู้คนมองมาที่ผมและเธอ
ผมลากเธอมาถึงมุมตึกร้างแห่งหนึ่ง...
ที่ห่างไกลผู้คน..และมีแค่ผมและเธอที่กำลังอยู่สภาวะบรรยากาศคลุมเครือ..ผมไม่ยอมให้เธอไปจากผมหรอ
ไม่มีวันเด็ดขาด!“กังยูจะทำอะไรน่ะ..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” เธอพูดพร้อมกับพยายามสะบัดมือให้หลุดแต่ผมกับบีบมือของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ปล่อยฉันนะกังยู..ฉันเจ็บ” เธอพยายามสะบัดมือให้แรงขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล..ตอนนี้มันก็มีแค่เราสองคนแล้ว..
“จะทำอะไรของเธอน่ะ!” ซอนจินถามผมอย่างเสียงแข็ง...นี่เธอหมดรักผมแล้วจริงๆเหรอ
“ซอนจิน..เธอโกหกใช่ไหม” ผมพยายามฝืนยิ้มออกมา..ไม่จริงหรอก..เธอต้องล้อผมเล่นแน่ๆ
“ไม่! ฉันไม่ต้องการมีชีวิตกับคุณ” เธอพูดพร้อมกับจะเดินจากไป ผมคว้าข้อมือเธอไว้..ก่อนจะดึงเธอกอดหวังให้เธอเห็นใจผม
“ซอนจิน ผมรักคุณ..ได้โปรดอย่าไปจากผมเลย” ผมแทบจะคุกเข่าลงตรงนั้น..แต่ดูเธอสิ! เธอไม่สนใจจะมองผมเลย
“คนอย่างคุณ..ไม่มีทางดูแลฉันได้หรอก..” ซอนจินพูดอย่างเหยียดหยาม..ไม่เหลือความเป็นคนรักลงเหลืออยู่เลย
“ขอร้องล่ะ..อย่าไปจากผม” น้ำตาของผมเริ่มจะไหล..ผมเป็นผู้ชายนะ..ถ้าไม่เจ็บจริงๆผมไม่ร้องหรอก
“ปล่อยฉันไปได้แล้ว..นายมันก็แค่กระจอก!”..
เพี้ยะ*
ผมตบหน้าเธอจนเธอล้มลง..ก่อนจะค่อยเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ....“กังยู..คุณจะทำอะไรน่ะ...ไม่นะ”
ซอนจินค่อยๆถอยห่างผมไปเรื่อยๆ....ผมเดินเข้าไปใกล้เธออย่างช้าๆก่อนที่ร่างกายของเธอจะสัมผัสกับผนังตึก
ถึงทางตันแล้วสิ!
“กังยู..ได้โปรด..ปล่อยฉันไป!” ซอนจินยกมือขึ้นไหว้อย่างน่าสงสาร
ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคน...
และ..
ผมก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่แล้ว.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
......
.....................ซอนจิน~
.........................ซอนน~
................................ม่ายยยย~
“เฮือก~+” ผมสะดุ้งตื่นขึ้นขณะที่ผมฟุบหลับกลางผับแห่งหนึ่ง...เสียงดังขนาดนี้ผมนอนไปได้ยังไงเนี่ย?
ผมค่อยๆลุกเดินออกไปจากผับ..ทำไมผู้คนช่างวุ่นวายแบบนี้..
ผมเดินออกมาถึงด้านนอกของผับ..ผับนี้แหละ..ที่ทำให้ผมได้เจอกับซอนจิน..ผู้หญิงที่ผมรักที่สุด..
แล้วตอนนี้..
เธอหายไปใหนล่ะ??.....
ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น..ผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย..ไปหาที่คอนโดของเธอก็ไม่เจอ...
เธออยู่ที่ใหน...
ผมฟูมฟายอย่างคนบ้า..คอยตามหาเธอทุกที่..ที่เธอเคยไปและที่เธออยากไป
ซอนจิน..
ฉันอยากเจอเธอจริงๆนะ...
ผมค่อยๆเดินไปตามถนนในยามค่ำคืน...ด้วยอาการเมามาย..เพราะผมจำไม่ได้เหมือนกันว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่
เป็นเวลากี่วันแล้วนะ ที่ผมเดินตามถนนสายนี้อย่างสิ้นหวัง
เธอหายไปใหนนะซอนจิน...
“ผมคิดถึงคุณ” ผมพูดพร้อมกับร้องให้ฟูมฟายอย่างคนบ้า จนผู้คนที่เดินผ่านไปมามองผมเหมือน
*ตัวประหลาด*
ใช่! ผมมันบ้าไปแล้ว..ตั้งแต่วันที่คนรักของผมหายไป...
ขณะที่ผมกำลังเดินเซเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้น..สายตาของผมก็เหลือบไปเห็น
*ผู้หญิงชุดสีชมพู*
“ซอนจิน!...รอฉันก่อน..~” ผมตะโกนไปอย่างสุดเสียง ก่อนจะรีบวิ่งตามเธอไปอย่างรวดเร็ว
ความดีใจเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ผมรอจะเจอเธอมานานแล้ว วันนี้แหละ ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตาม..
ผมจะไม่ยอมให้เธอไปจากผมเด็ดขาด~!
“ซอนจิน!”ผมวิ่งไปคว้าข้อมือเธอไว้..ก่อนจะกอดเธอ..อย่างที่ผมโหยหามันมานาน..
นี่..ผมไม่ได้กอดเธอนานเท่าไหร่แล้วนะ..........
“กรี๊ดดดดดด~!ปล่อยฉันนะ” ผู้หญิงในอ้อมกอดของผมพยายามสะบัดให้หลุดจากวงแขนของผม
“ไม่ๆ! ผมจะไม่ปล่อยคุณอีกแล้ว” ผมพูดอย่างไม่สนใจว่าเธอในตอนนี้จะคิดยังไง
“ผมรักคุณจิงๆนะซอนจิน!”...ผมพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มใหลออกมาเรื่อยๆ..นี่ผมพบเธอแล้วจริงๆเหรอ
“ฉันไม่ไช่ซอนจิน..ปล่อยฉันนะไอ้โรคจิต!” ผุ้หญิงในอ้อมกอดของผมพลักผมล้มลง
+เธอไม่ไช่ซอนจิน!+
แล้วผู้หญิงคนนี้ก็ทำท่าจะเดินหนีผมไป..ไม่!..เธอต้องรู้เห็นอะไรกับซอนจินซักอย่าง!
ผมค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะวิ่งไปกระชากผม! ของผู้หญิงคนนั้น จนเธอต้องหันมาตามแรงดึงของผม
“โอ้ยยยยย~!” ผู้หญิงคนนั้นร้องอย่างเจ็บปวด
“แก..เอาซอนจินไปไว้ที่ใหน!” ผมตะโกนใส่หน้าเธออย่างบ้าคลั่ง...ยัยคนนี้มันต้องเอาซอนจินของผมไปแน่ๆ
“ฉันไม่รู้ๆ..ปล่อยฉันนะ” เธอทั้งข่วนทั้งหยิกแขนของผมจนเป็นรอยหวังให้ผมปล่อยมือจากผมของเธอ
แต่ตอนนี้ร่างกายของผมมันไร้ความรู้สึกแล้ว..ผู้คนเริ่มมองมาที่ผมและเธอ แต่ผมไม่สนหรอกตอนนี้สิ่งที่ผมอยากรู้คือ...
ซอนจินหายไปใหน?
ผมกระชากผมของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ...แกจะยอมบอกฉันรึยัง!...ว่าแกเอาซอนจินไปไว้ใหน
“แกจะบอกฉันดีๆ..รึว่า..ต้องให้ฉันเอามีดค่อยๆกรีดปากเน่าๆของแก..แกถึงจะบอกฉันห๊า!”
“ฉันไม่รู้ๆ..ฮือๆ..ปล่อยฉันไปๆ”เธอเริ่มร้องให้และยกมือขึ้นไหว้ผม..แต่ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแหละ
“อย่ามาโกหกน่า..แกอยากตายไช่ไหม!” ผมกระชากผมของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ..จนรู้สึกได้ว่าผมของเธอหลุดติดมือของผมเป็นกระจุก
“ฉันไม่รู้ๆ.ฮือๆ..คุณเจอเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ล่ะ..ฮือๆ”
“อะไรนะ!” ผมตะคอกใส่หน้าเธอและกระชากผมของเธออีก
“โอ้ยยย~!..ฉันถามว่าคุณเจอเธอครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” ...
“ฉัน..ฉันนึกไม่ออก!..ฉันตบหน้าซอนจินแล้วก็..มันเกิดอะไรขึ้น!..ทำไมฉันถึงจำไม่ได้วะ..โอ้ยย”
ผมปล่อยมือจากผมผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเอามือมากุมขมับ..
ปวดหัว....
ปวดหัวจริงๆ...........
ทำไมเหตุการณ์หลังจากที่ฉันตบหน้าของซอนจิน..
ฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ....?
แล้วเหตุการณ์มันผ่านมาเท่าไหร่แล้ว......
โอ้ยยยยย..ปวดหัว
ซอนจินเธอคงโกรธผมที่ผมตบหน้าของเธอ...เธอจึง
หายไป.....
ไม่นะ...ซอนจิน...ผมรักคุณ.....
+คุณต้องเป็นของผมคนเดียว+
หลังจากที่ผมได้สติ..ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีไป..ผมรีบฝ่าวงล้อมของผู้คนที่มาเฝ้ามองเหตุการณ์ไปเพื่อตามผู้หญิงคนนั้นให้ทัน....เธอต้องรู้แน่ๆ..
ว่าซอนจินหายไปใหน..??
ผมวิ่งตามเธอมาถึงหน้าคลับแห่งหนึ่ง..ด้วยความที่ผมวิ่งเร็วเป็นทุนอยู่แล้ว จึงไม่ยากที่ผมจะวิ่งตามเธอมาทัน
ผมคว้าตัวเธอไว้อย่างไม่มั่นคงนัก เธอล้มลงกองลงไปกับพื้น ผมยืนมองหน้าเธออย่างโกรธแค้น
“ฉันจะถามเธออีกครั้งเดียว..เอาซอนจินไปไว้ที่ใหน”..ผมกระชากชุดเดรสของเธอที่เหมือนกับชุดที่ผมซื้อให้ซอนจิน จนสายเดี่ยวเส้นเล็กๆขาดไปหนึ่งข้าง
“ฉันไม่รู้จริงๆ..เชื่อฉันสิ!” เธอร้องให้อย่างน่าเวทนา แต่ขอโทษ ผมไม่มีอารมณ์มาสงสารตอนนี้
“แล้วเธอเอาชุดนี้มาจาใหนห๊า!”
“เกิดอะไรขึ้น~!” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น
“ที่รักช่วยฉันด้วย” ผู้หญิงที่ถูกผมตามราวีอยู่เรียกขึ้น...
ผมหันไปตามต้นเสียง เป็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งค่อยๆเดินมาใกล้ผมเรื่อยๆ ...
“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้” ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้น..ผมไม่สนใจหรอก..ผมสนอย่างเดียวคือทำยังไงจะได้พบกับซอนจิน
“ฉันสั่งให้แกปล่อยไง!” ชายคนนั้นตะโกนขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล ผมยังคงเค้นถามต่อไป
“เฮ้ย!..ไปจัดการมันสิ!” สิ้นสุดเสียงของชายที่ผมไม่รู้จัก ผมก็รู้สึกเหมือนมีของแข็งมากระทบที่ท้ายของผม
พร้อมกับทั้งมือและเท้าของชายนับสิบกว่าคน..พวกแกคิดจะขัดขวางไม่ให้ฉันเจอซอนจินเหรอ
พลั๊ก!
โอ้ยย!
เหมือนมีเท้าของชายคนหนึ่งถูกหน้าของผมอย่างเต็มกำลัง
ก่อนที่สติของผมจะดับวูบลง
“ซอนจิน!” ผมพูดอย่างอึดอัดเพราะแรงกระแทกที่ได้รับจากการถูกเตะตามร่างกายและที่หน้าท้องอย่างเต็มๆ
ภาพที่ผมเห็น..ผมหญิงในชุดเดรสสีชมพู
*ผู้หญิงของผม*
หึหึ..คืนนี้
ระวังตัวไว้ให้ดี!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ซอนจิน......
ซอน...จิน
ผมรักคุณ.......
ผมค่อยๆจูบลงไปที่หน้าผากเนียนใสของเธอไล่ลงมาจนถูกเรียวปากอมชมพูของเธอ...
จูบนี้มันช่างนุ่มนวลเสียจริงๆ....ผมกอดเธออย่างแผ่วเบา..ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปด้านข้างหลังของ
เธอเพื่อแกะโบว์ที่ไขว้ชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่เธอใส่อยู่ให้หลุดออกพร้อมกับค่อยๆจูบไล่ลงไปเรื่อยๆจนถึงต้นคอของเธอ..
“โฮ่งๆ~โฮ่งงง~!” เสียงของสุนัขดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างในยามเช้า..
“ซอนจิน..” ผมเรียกชื่อเธออีกครั้งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก..ทำไมมันปวดไปทั้งตัวอย่างนี้นะ
ผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองมานอนข้างถังขยะ..โดยมีสุนัขจรจัดเห่าอย่างไม่ขาดสาย
“โอ้ย..!” ผมค่อยๆลุกขึ้นอย่างลำบาก..พร้อมกับเอามือไปคลำแถวๆท้ายทอย..ก่อนจะค่อยๆลำดับเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อคืนผมโดนซ้อมนี่เอง......
ผมเดินออกมากลางถนน..พร้อมด้วยสายตาของผู้คนที่มองผมอย่างรังเกียจ คุณอยากจะมองผมยังไงก็ช่าง
ผมไม่แคร์!
ผมเดินมาเรื่อยๆจนผ่านร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีทีวีเป็นสิบกว่าเครื่องตั้งโชว์อยู่ และมีผู้คนหยุดดูข่าวสารต่างๆ
“คุณครับเห็นซอนจินไหมครับ” ผมเดินไปสะกิดชายคนหนึ่ง..ชายคนนั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินหนีไป
“เดี๋ยวอย่าพึ่งไป” ผมพยายามจะตะโกนเรียก ทำไมไม่มีใครยอมฟังผมเลยนะ
*ข่าวด่วนค่ะ..*เสียงโทรทัศน์ยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ
“คุณครับๆ..เห็นซอนจินไหมครับ”ผมเดินไปสะกิดชายอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
“ไปไกลๆไอ้คนบ้า! ฉันจะฟังข่าว” เค้าไล่ผมอย่างไม่ใยดี
*ตามข่าวรายงานว่าเป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์....*เสียงทีวีก็ยังดังอยู่เรื่อยๆ..รบกวนผมจริงๆเลย
“คุณครับช่วยฟังผมหน่อย!” ผมไปจับแขนชายคนนั้นไว้
“จะไปใหนก็ไปไอ้สกปรก!” เค้าพลักผมจนล้มแล้วยืนดูทีวีต่อ
*ชุดเดรสสีชมพูอ่อน* เสียงทีวีดังขึ้น
“สีชมพู!..”ผมรีบหันไปตามเสียง..แต่ผมก็ไปดูตามเสียงไม่ได้เพราะตอนนี้..เจ้าของร้านเค้าเอายามมาไล่ผมออกไปให้ห่างจากหน้าร้านของเค้า
บัดซบ!
ผมเดินมาตามทางเรื่อยๆ..จนถึงมุมตึกแห่งหนึ่ง..ทำไมคนเยอะกันจังนะ..
ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้..ความรู้สึกคุ้นตาเริ่มผ่านเข้ามาในโสตประสาทของผม..ผมเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆจนถึงเส้นกั้นสีเหลือง..ที่ข้างในมีแต่คนวุ่นวายไปหมด...ผมชะเง้อหน้าพยายามมองไปข้างในนั้น
แล้วผมก็เห็นแค่...
+รอยสเปรย์ที่พ่นเป็นรูป..คนนอนพิงผนังตึก!+
“ที่นี่..ทำไมคุ้นนักนะ..” ผมบอกตัวเองเบาๆ..ก่อนจะถูกเบียดด้วยเจ้าหน้าที่ต่างๆที่เดินเข้าไปในเส้นกั้นสีเหลืองนั้น
“เออ..ขอโทษนะครับ..”
“..ครับ?”ผมหันไปตามเสียงเรียกนั้น..นายตำรวจคนหนึ่งนั้นเอง
“คุณคือคุณ คัง กังยู ไช่ไหมครับ”
“เออ..ครับ..”ผมตอบอย่างหดหู่..ทำไมผมถึงรู้สึกหดหู่แบบนี้นะ
“ช่วยตามผมมาหน่อยได้ไหมครับ..”นายตำรวจคนนั้นบอกผม ผมจึงเดินตามเค้าไปเรื่อยๆจนถึงที่ที่รถตำรวจ
จอดอยู่ นายตำรวจคนนั้นเปิดประตูรถไปหยิบของบางอย่างขึ้นมา..
“คุณรู้จักคุณ ปาร์ค ซอนจินไช้ไหมมครับ” นายตำรวจถามผม“ทำไมครับ! เกิดอะไรขึ้นกับซอนจิน..เธอเป็นอะไร” ผมกระวนกระวายทันที..เกิดอะไรขึ้นกับเธอ.ไม่นะ
ซอนจิน..คุณต้องอยู่กับผม..
คุณต้องเป็นของผมคนเดียว!
นายตำรวจยื่นถุงซิบล็อกให้ผม..ผมค่อยๆล้วงไปหยิบสิ่งของอย่างหนึ่งออกมา
*กระเป๋าเงินของซอนจิน*
“ผมรู้จักคุณจากในกระเป๋าเงินนั้น..มันรูปคุณและชื่อเบอร์โทรของคุณอยู่”นายตำรวจบอก
ผมรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี..จึงล้วงไปหยิบสิ่งของอีกอย่างขึ้นมา...
มันคือ...
มีด...!
และถ้าจำไม่ผิด..
*มันเป็นของผม!*
“ของคุณไช่ไหมครับ” นายตำรวจถามผม...ผมอึ้งไปเล็กน้อย...เหตุการณ์ในวันนั้นมันเริ่มตีผ่านเข้ามาในห้วของผมเรื่อยๆ....
วันที่ผม...
*ขอเธอแต่งงงาน*
...!++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“กังยูจะทำอะไรน่ะ..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” เธอพูดพร้อมกับพยายามสะบัดมือให้หลุดแต่ผมกับบีบมือของเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ปล่อยฉันนะกังยู..ฉันเจ็บ” เธอพยายามสะบัดมือให้แรงขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล..ผมพาเธอเดินมาเรื่อยๆจนถึงมุมตึก
แห่งหนึ่ง..ที่มีแต่ผมและเธอสองคน
“จะทำอะไรของเธอน่ะ!” ซอนจินถามผมอย่างเสียงแข็ง...นี่เธอหมดรักผมแล้วจริงๆเหรอ
“ซอนจิน..เธอโกหกใช่ไหม” ผมพยายามฝืนยิ้มออกมา..ไม่จริงหรอก..เธอต้องล้อผมเล่นแน่ๆ
“ไม่! ฉันไม่ต้องการมีชีวิตกับคุณ” เธอพูดพร้อมกับจะเดินจากไป ผมคว้าข้อมือเธอไว้..ก่อนจะดึงเธอกอดหวังให้เธอเห็นใจผม
“ซอนจิน ผมรักคุณ..ได้โปรดอย่าไปจากผมเลย” ผมแทบจะคุกเข่าลงตรงนั้น..แต่ดูเธอสิ! เธอไม่สนใจจะมองผมเลย
“คนอย่างคุณ..ไม่มีทางดูแลฉันได้หรอก..” ซอนจินพูดอย่างเหยียดหยาม..ไม่เหลือความเป็นคนรักลงเหลืออยู่เลย
“ขอร้องล่ะ..อย่าไปจากผม” น้ำตาของผมเริ่มจะไหล..ผมเป็นผู้ชายนะ..ถ้าไม่เจ็บจริงๆผมไม่ร้องหรอก
“ปล่อยฉันไปได้แล้ว..ฉันไม่ได้รักนาย!”..
เพี้ยะ*
ผมตบหน้าเธอจนเธอล้มลง..ก่อนจะค่อยเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ....“กังยู..คุณจะทำอะไรน่ะ...ไม่นะ”
ซอนจินค่อยๆถอยห่างผมไปเรื่อยๆ....ผมเดินเข้าไปใกล้เธออย่างช้าๆก่อนที่ร่างกายของเธอจะสัมผัสกับผนังตึก
ถึงทางตันแล้วสิ!
“กังยู..ได้โปรด..ปล่อยฉันไป!” ซอนจินยกมือขึ้นไหว้อย่างน่าสงสาร
ตอนนี้ก็เหลือแค่เราสองคน...
และ..
ผมก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่แล้ว.....
ผมเดินเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ..
“กังยูคุณจะทำอะไรน่ะ..” ซอนจินถามผมอย่างหวาดกลัว ผมค่อยๆก้มลงหยิบมือเธอขึ้นมา
“คุณจะกลัวอะไรนักหนาที่รัก..” ผมถามเธออย่างเยือกเย็น..ตอนนี้น้ำตาของเธอเริ่มไหล
“คุณจะร้องให้ทำไม..ใหนตอบผมมาสิ..ว่าคุณจะอยู่กับผมตลอดไป”..
“กังยู..ฉันขอโทษๆ”
“คุณจะขอโทษผมเรื่องอะไร”
“ฉันทำไม่ได้..ฮือๆ..ฉันไม่ได้รักคุณ”ผมถึงกับช็อค..แล้วผมก็ทำอะไรบ้างอย่างที่ผมไม่คิดว่าผมจะทำได้
ผมค่อยๆล้วงมือไปหยิบเอามีดพกที่ผมพกติดตัวเป็นประจำขึ้นมา....ความคมของมีดส่องแสงสะท้อนได้ดีในที่มืดๆแบบนี้..
“บอกสิ!..ว่าคุณรักผม..”
“ฉันไม่ได้รักคุณกังยู..ฮือๆ..ยอมรับสิ...ฮือๆ”
“โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~!”เสียงของซอนจินร้องอย่างเจ็บปวด...หลังจากที่ผมเอามีดค่อยๆกรีดลงไปที่แขนของเธอ...
“บอกซิ..ว่าจะอยู่กับผมตลอดไป”..ผมพูดพร้อมกับลากรอยกรีดยาวๆลงมาเรื่อยๆจนถึงข้อต่อระหว่างนิ้วของเธอ..
“โอ้ยยย~!ขอร้องล่ะ..ปล่อยฉัน!..ฮือๆ” ซอนจินร้องอย่างเจ็บปวดพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลที่ยาวเหยียด..เลือดที่ไหลออกมาทำให้แขนเธอกลายเป็นสีแดงสด!
“งั้นคุณก็สัญญาสิ!..ว่าคุณจะอยู่กับผมตลอดไป..”ผมกรีดแผลของเธอจนสุดปลายนิ้ว..เล็บของเธอหลุดออกมาเลือดที่ไหลออกมานั้น..ให้ตายสิ..!ทำไมผมถึงสะใจที่ได้เห็นความเจ็บปวดของคนที่ผมรักแบบนี้..
“ฉันทำไม่ได้!”...ซอนจินตะคอกใส่หน้าผม..คุณจะไม่เยอมอยู่กับผมงั้นเหรอ..
“ได้~!ผมเข้าใจแล้ว”ผมค่อยๆยกมีดออกมาจากปลายนิ้วเรียงงามของเธอ..
“งั้นก็อย่าได้เป็นของใครเลย!”ผมเงื้อมีดขึ้นสูง..ก่อนจะกระหน่ำแทงเธออย่างไม่ยั้ง....โดยที่เธอไม่มีโอกาสร้องขอใดๆทั้งสิ้น
ในเมื่อคุณไม่อยากอยู่กับผม...
ในเมื่อคุณไม่รักผม....
ก็อย่าอยู่เลย....
ผมกระหน่ำแทงซอนจินนับครั้งไม่ถ้วน..น้ำตาของผมไหลออกมาสวนทางกับรอยยิ้มที่เกิดจากความดีใจที่
*คุณจะเป็นของผมแค่คนเดียว..*
ผมล้มลงด้วยความอ่อนแรง..ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองผลงานของตัวเอง..
ตอนนี้ผู้หญิงที่ผมรักที่สุดนอนจมกองเลือดอยู่..
เธอไม่มีทางลุกขึ้นไปมีคนอื่นได้แล้ว...
ผมมองอย่างเหม่อลอย...ชุดที่เดรสสีชมพูอ่อนที่ผมตั้งใจซื้อให้เธอ..ตอนนี้มันขาดวิ่นเพราะคมมีดของผมแล้ว
ไม่สิ!
ชุดเดรสสีเลือด!
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“คุณกังยูครับๆ..”นายตำรวจเรียกผมให้หลุดจากภวังค์..หลังจากที่ผมเหม่อลอยอย่างสิ้นหวัง
“เหตุการณ์นี้ผ่านมาได้สองสัปดาห์แล้วไช่ไหมครับ” ผมถามคุณตำรวจ..
“ครับ..ดังนั้นเราเลยอยากเชิญตัวคุณไปสอบสวนที่โรงพักหน่อย”
“อ่า..ครับ” ผมรับอยากซึมๆก่อนที่จะมีตำรวจอีกนายหนึ่งพาผมเดินไปขึ้นรถที่จอดไว้อีกทางหนึ่ง
ผมเดินตามตำรวจไปอย่างผู้แพ้..ระหว่างเดินอยู่นั้นผมได้เดินผ่านฝูงชนที่กำลังมุงดูห่อผ้าที่ห่อร่างของ
ซอนจินไว้ ผู้หญิงของผม!
ในห่อผ้านั้นเผยให้เห็นชุดเดรสที่ผมซื้อให้เธอ...ผมจะจดจำเหตุการณ์นี้ไว้ให้ดีเลย..
ตอนที่ผมกระหน่ำแทงเธอ..
มันเป็นความทรงจำที่สุดยอด!
ผมเดินตามตำรวจมาเรื่อยๆ..แทนที่ผมจะรู้สึกผิดผมกลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก..
มันแบบนี้ก็ดีแล้ว..เธอจะได้ไม่เป็นของใครอีก..
เธอจะจากผมไปไม่ได้!..หึหึ
ขณะที่ตำรวจกำลังจะนำตัวผมขึ้นรถ..นั้น
“เดี๋ยวก่อนครับ..”นายตำรวจคนเดิมเรียกผม..
“ผมลืมให้นี้คุณ..”..เค้าพูดจบพร้อมกับยื่นบางอย่างให้ผม..
มันคือแหวนนั้นเอง!
“ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นของคุณนะ”เค้าบอกผม..ผมรับไว้แล้วกำไว้ในมือแน่น..ก่อนที่น้ำตาของผมจะไหลอย่างห้ามไม่ได้..ทำไมผมถึงเป็นคนแบบนี้นะ
“อย่าคิดมากเลย...คุณน่ะเป็นแค่ผู้ต้องสงสัย..ขอให้โชคดีนะครับ”นายตำรวจยิ้มให้ผม..ก่อนที่ตำรวจอีกนายจะนำตัวผมขึ้นรถ..
หึหึ..
ไม่ต้องสงสัยหรอก..
ฉันเนี่ยแหละเป็นคนแทงซอนจินจนดูไม่ได้ขนาดนั้น
เพื่อเธอจะได้...
ไม่จากผมไปใหนอีก
ตลอดกาล~
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“ฮัลโหล~ดึกแล้ว..!โทรมาอีกทำไมเนี่ย..” เสียงของสาวน้อยคนหนึ่งรับโทรศัพท์อย่างสดใส
“บอกสิ!..รักผมไหม” แฟนหนุ่มของเธอ..สั่งให้เธอบอกรักแบบบังคับเลยทีเดียว..แหม..เล่นแบบนี้ก็เขินแย่
“ไม่ๆ..ฉันจะไปมีคนอื่น”เธอตอบแบบล้อเล่น
“ไม่เห็นในข่าวรึไง”แฟนหนุ่มถามขึ้นมา
“ถ้าเธอไปมีใครฉันฆ่าเธอแน่” แฟนหนุ่มขู่ขึ้นมา
“ฮ่าๆ..ฉันก็มีแต่นายคนเดียวแหละ” แฟนสาวตอบแบบเอาใจ
“แน่นะ..”แฟนหนุ่มถามย้ำ
“ไม่รู้ไม่ชี้ๆ” แฟนสาวเฉไฉตอบ..ก็คนมันเขินนี่นา~^^
“เธอห้ามจากฉันไปใหนนะ..รู้ไหม..”
“ไม่รู้ๆ..คืนนี้หนาวจัง!”..แฟนสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง..เพราะแค่นี้ก็เขินแย่แล้ววว
“งั้น..คืนนี้ระวังตัวไว้ให้ดี!”
“ไอ้คนบ้า..!”..แฟนสาวรีบกดวางสายก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างมีความสุข..
นี่~...มันดึกแล้วนะ
Yeah~I Love You Girl~
THANK YOU
Idea Shot : She’s gone –G-Dragon (Feat. KUSH)
ป.ล.1 เป็นไงๆนิยายเรื่องแรกที่แต่งจบ..ภูมิใจโครตต~
ป.ล.2สนุกไหมๆ..บอกด้วยๆเม้นไง
รึจะมาบอกที่peung_tomomo737@hotmaill.comก็ได้นะเออ^^
ป.ล.3มันโหดไปไหมอ่ะ..เขียนเองหลอนเอง5555
ป.ล.3ขอขอบคุณจียงที่ช่วยแต่งเพลงดีดีให้เราได้แรงบันดาลใจมาแต่งเรื่องนี้
ป.ล.4เอาไปบอกเครดิทหน่อยเห๊อะ.(จะมีใครเอาไปไหม)
ป.ล.5เดี๋ยวฟังเพลงอื่นแล้วแต่งต่อ..
ป.ล.6 ไม่มีอารายจะบอกนอกจากรักจีสุดโต่ง5555
ป.ล.7จียง..ยองวอนนีedit @ 28 Nov 2009 11:09:05 by VIPGDA~Vip DRAgon~